မင်းကွန်းဆရာတော်ကြီးရဲ့ သူတော်ကောင်း စိတ်ထား (ဇိမ်ခံကား စီးချင်တဲ့ ဆြာဒေါ်တွေနဲ့ ကွာခြားချက်)

တစ်ခါက မန္တလေးမြို့မှ တရားပွဲတစ်ပွဲပင့်​လျှောက်သည့်အတွက် မင်းကွန်းဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ည (၇)နာရီခန့်တွင် စက်လှေတစ်စီးဖြင့် မင်းကွန်းမှ မန္တလေးဘက်သို့ ကူးခဲ့၏။

ထုံးစံအတိုင်းဆိုလျှင် မန္တလေးဘက်သို့ရောက်သည်နှင့် လာကြို သည့်ကားသည် အသင့်ရောက်နေရမည် ဖြစ်၏။ ထို​နေ့ညတွင် မည်သည့်ကြို​သောကား / မည်သည့်ဒကာမှ အကြိုရောက်မလာခဲ့။

ဘုန်းကြီးပြီး ကျော်ကြားထင်ရှားသော ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးဖြစ်၍ သူကြိုမည်ထင် / ငါကြိုမည်ထင်ကြပြီး ၊ နောက်ဆုံးတွင် မည်သူမျှ သွားမကြိုမိကြခြင်းဖြစ်၏။

ဆရာတော်ကား လုံးဝဒေါသမထွက်ဘဲ ဆိုက်ကားတစ်စီးငှားပြီး တရားပွဲသို့ ရောက်အောင်ကြွသွားရှာ၏။ ပင့်ဖိတ်ရာ​နေရာသို့​ရောက်​သော် တရားပွဲတွင်ကား တရားနာမည့်ပရိသတ်များ ပြည့်ကျပ်နေလေပြီ။

ဆရာတော်သည် စိတ်မဆိုးသည့်ပြင် အကြောင်းစုံသိသွားလျှင် ဒကာ ဒကာမများ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးသည့်အတွက် ဆိုက်ကားကို မှောင်ရိပ်တစ်ခုတွင် ရပ်ခိုင်းပြီး တရား​ဟောရမည့်ပလ္လင်ပေါ်သို ဣန္ဒြေရရပင်တက်သွား၏။

တရားပွဲအကျိုးဆောင်များအားလုံးနှင့် ပရိတ်သတ်များသည် ဆရာတော်က ဒကာတစ်ယောက်ယောက်စီစဥ်​သော ကားတစီးစီးနှင့် ကြွလာခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်နေကြမည်ဖြစ်၏။

ဆရာတော်ကား လာကြို/ မကြို ကားအဆင်သင့်မ​တွေ့​သော အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှမိန့်​တော်မမူ။ တရားကို ပြီးအောင်ဟောပြီးသည်နှင့် မှောင်ရိပ်ထဲမှ ​စောင့်​နေ​သော ဆိုက်ကားနှင့်ပင် လှေဆိပ်သို့ပြန်ကြွခဲ့၏။

ဆရာတော်၏ စိတ်ထား၊ မေတ္တာနှင့် သည်းခံခြင်းတရားကား အံ့သြဖွယ်ရာ၊ အတုယူဖွယ်ရာ ကောင်းလှ​​ပေ၏။

Leave a Reply

Your email address will not be published.

x

You cannot copy content of this page